من بی بهانه به انتظار غروب نمی نشینم...بی بهانه به تماشای طبیعت نمی نشینم... بی بهانه نمی خندم... بی بهانه شاد نمی شوم... شاید بهانه هایم خیلی کوچک و ریز باشد،اما مهم این است چه کوچک و چه بزرگ بهانه ای دارم برای انجام کار های زیبایی که از انجام دادن انها لذت می برم... و مهم تر از همه این است که خودم این فرصت ها را به خود می دهم... سرم را انقدر شلوغ نمی کنم که میان ان همه شلوغی خودم را از یاد ببرم... بارونی...

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

بعضی وقتها وقتی دلت سخت میگیرد...

وقتی سخت گرفتاری...

وقتی دلت خسته شده...

گریه نمی کنی، یعنی نمی توانی گریه کنی...

این وقت ها فقط باید یک نفر را کنارت احساس کنی تا آرام شوی همین...

بارونی...

ادم های ساده را دوست دارم...قیافه نمی گیرند... انها خودشانند... سادگی را می شود حتی در چشمانشان دید... اشتباه نکن ساده لوح بودن با ساده بودن فرق دارد... ساده که باشی همه دوستت دارند... ادم های ساده خوشبختی واقعی را درک میکنند... انها همانند که دوست داری همیشه کنارشان باشی... بارونی...

من یک دخترم...زیبایی ام خدا دادی است... چهره ام مال خودم است... با صدایی حرف نمی زنم که دل کسی را بلرزانم... من یک دخترم ... خدا مرا خلق کرده که نمونه باشم در جهان در زیباییی... بگذار پسر های زشت هر چه می خواهند بگویند... بگذار پسر ها حسودی کنند،اخر انها نمی دانند دختر بودن یعنی چه... بارونی...

من هم گاهی اوقات نیاز دارم کسی کنارم باشد...من هم ادمم دیگر نیاز دارم با کسی صحبت کنم... نه اینکه فقط او برایم بنویسد و من بنویسم نه... من نیاز دارم صدای سلام کردنش را بشنوم... من هم دوست دارم ان کس برایم بخندد.... من هم دوست دارم با صدای قشنگش بپرسد :چه خبر؟ من هم دوست دارم برایش از همه چیز بگویم... از همه چیز ،از همه کس ،از همه نامرد ها... برای من هم باید ان کس بگوید:ارام باش!من همیشه کنارت هستم. باید برایم بگوید:ناراحت نباش... خب من هم ادمم دیگر به همه این باید ها یا دوست دارم ها نیز دارم... نوشته مخاطب خاصی ندارد.(بارونی...)